Tijl's profileThe Church of the Holy S...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
Public folders
The Church of the Holy Spook"Lend me ten pounds and I'll buy you a drink" August 05 Het is stil, aan de overkant! Maar hier ook hoor Ja, ik weet het: hier is minder beweging terug te vidnen dan in een stevige smogwolk boven Peking... Ik kan er ook niets aan doen. Echt waar. Niet dat ik ongelofelijk hard moet werken, helemaal niet. Maar de internetverbinding van mijn werkgever laat maar sporadisch de WYSIWYG-editor van deze blog door de mazen van het net glippen. Hoe ie het doet, ik weet het begot niet.
In elk geval: wat valt er te melden? Niets opmerkelijks: het leven wordt nog steeds duurder, ik heb nog geen nieuwe droomjob (had 'm bijna, maar de centen waren net niet goed genoeg. Dju toch), ik ben nog altijd niet op vakantie geweest, de zomer is heerlijk Belgisch en ik heb de Sex Pistols aan het werk gezien.
U leest het: jullie hebben nog geen knijt gemist. Maar als die internetverbinding hier z'n werk te goei blijft doen, beloof ik jullie dat ik me nog eens ergens mateloos in ga ergeren. Firewalls bijvoorbeeld.
Groeten en verblijfskosten worden aangerekend,
TD II June 26 De wereld gaat naar de kloten!Net gehoord op de werkvloer.
"Mijn dochter is erdoor! Hoera! Ze mag over naar het zesde."
"Allez, proficiat. En weet ze al wat ze daarna wil doen?"
"Dierenarts. In Gent. Maar ze wil niet op kot. Ze wil met de trein op en af van Brussel. Hopelijk veranderd ze nog van gedacht."
"Ze wil niet op kot." Nou breekt m'n klomp zeg. Ik dacht dat de gemiddelde 17-jarige puber smacht naar de vrijheid van het kotleven met een passie die enkel Romeo en Julia kenden? Niet dus. Integendeel: het is de mama die haar smeekt om op kot te gaan. Niet dat dochterlief zo'n probleemkind is dat thuis steeds de boel op stelten zet of een leven als stille kamerplant ambieert. Nee, de mama wil dat haar nageslacht zelfstandig kan leven. En dat ze niet iedere avond de televisie inpalmt. Een mens wil tenslotte z'n soaps volgen.
De moderne jeugd: mama's kindjes, leeghangers of gewoon geen zin meer in de mooiste tijd van hun leven? Joost mag het weten.
Met lichtjes gedesoriënteerde groeten verblijf ik,
TD II June 20 Vakantie! En dan nog wel nu!Het zal wel aan de magische datum van deze zonnige vrijdag liggen, maar ik ben zonet overvallen door een dringende nood aan vakantie. Het is namelijk fuckin' hoog tijd. Mijn laatste 'grote voyage' - een titanenreis naar het verre westen van Ierland, goed voor meer dan één boek aan sterke verhalen - dateert ondertussen al weer van het gezegende jaar 2000. Dat is verdomme bijna een decennium terug! Acht jaar lang raakte ik niet verder dan het obligate weekendje Ardennen/zee en de fijne maar o zo gehaaste citytrip. En die enkele persreizen die ik mocht genieten tijdens m'n tour of pleasurable duty bij MAXIM kunnen de nood aan een deugdoende reis niet aanpakken. Als ik verhalen van vrienden hoor (trektochten door de Braziliaanse jungle, avonturen in favella's, de ganse nacht feesten in de straten van Rio,... en dat allemaal in één reis), voel ik het ongenadig kriebelen. Niet dat ik nu de drang voel om te gaan zwemmen met piranha's of een lijntje coke te leggen in de sloppenwijken maar het zou wel eens deugd doen om gans de boel hier twee weken achter te laten en mezelf over te geven aan wat ik echt leuk vind in dit leven. Dit, lieve lezertjes, is mijn droomvakantie zoals ik die - fingers crossed - ooit zal meemaken.
Setting: een grote villa met zwembad of aan de zee, bij voorkeur ergens waar de zon schijnt. In de buurt liggen enkele leuke steden waar overdag iets te zien en 's avond iets te beleven valt. In de villa zit een volledig uitgeruste keuken en op wandelafstand is een haven/markt. In de villa zijn voldoende slaapkamers zodat enkele vrienden met ons mee kunnen zonder dat we twee weken lang op elkaars lip moeten zitten.
's Morgens vertrek ik na een rustig ontbijt en wat lectuur in de stapel kookboeken die ik meesleurde, naar de markt waar ik de ingrediënten voor een fantastische maaltijd aanschaf. Vers uit de zee en van het land, dat spreekt. Terug in de villa steken we alles snel in de koelkast en trek ik er met mijn madam op uit. Wandelen in de natuur, een museum, de stad: zolang het maar op het gemakske is. Tegen de middag stoppen we ergens voor een kleine hap waarna we terug naar de villa trekken. Tijd om wat te zwemmen of muziek te spelen op de nieuwe gitaar die ik net heb gekocht en waar ik als bij wonder als de beste op kan spelen - hey, het is mijn fantasie, so shut up! Daarna trek ik naar de keuken en begin ik aan het avondeten. Heb ik al gezegd dat er ook een pasta machine voor handen is? Tegen het aperitief komen de vrienden binnen gelopen van hun ongetwijfeld spannende dagbezigheden en steekt iedereen z'n voeten onder tafel. We genieten van een lekkere maaltijd, iemand anders doet de afwas (afwasmachine, please?) terwijl de huisgasten met een digestiefje en een crème in de hand genieten van de ondergaande zon en het koele water van het zwembad. Voeg daar nog naar willekeur enkele avondjes stappen aan toe in de bruisende stad op enkele kilometers van onze villa, adembenemende uitzichten in de buurt en de fijne lokale wijn waarvan we met de regelmaat van de klok kunnen genieten en dat twee weken lang.
Dat is wat ik nu nodig heb.
Maar ondertussen ben ik content met een terrasje op de Oude Markt in Leuven.
Dagdromend van een betere wereld verblijf ik,
TD June 19 Omdat lachen gezond isGa er even bij zitten want het zal voor sommigen nodig zijn. Ik, TD, zelfuitgeroepen culturo en door enkelingen gezien als een lichtend baken in deze donkere dagen van verderf, lees Het Laatste Nieuws. Meer zelfs: ik lees Het Laatste Nieuws met plezier. Wat zeg ik: schuddebuikend van het lachen. Let wel: ik heb het hier niet over de papieren krant, die ik ook wel lees, maar niet half zo fanatiek als het online broertje: HLN.be. Ik zweer het u: de tranen rollen me over de wangen terwijl ik in een lachkramp achter m'n pc zit. Niet dat de makers van de website in kwestie humoristische genieën zijn - ze leveren een degelijk product af dat bovenal veel sneller is dan de meeste van z'n concurrenten. Nee, het hilarische kantje van deze website zit 'm in het fantastische idee van de interactiviteit. Na elk artikel kan Jan, Piet en Snot z'n eigen mening achter laten. Wat vooral grappig is omdat Jan een Vlaming pur sang is, Piet enkel koppen leest en Snot niet kan schrijven. Een bloemlezing uit de oogst van vandaag:
Bij een artikel over het feit dat men van plan is kleuters in Nederland een mondje Engels te leren.
Over de vrijspraak van Marie Louise Van der Meersche.
En altijd grappig: iemand anders - in de dit geval de top van onze politie - krijgt opslag
En zo zouden we nog eventjes kunnen doorgaan, maar ik laat het ontdekken met de glimlach aan u over. Nog enkele tips: zoek vooral naar artikels over seksuele delinquenten ("Z'n piet eraf, zo zou ik het doen"), jongeren die iets mispeuteren ("In onzen tijd..."), koopkracht ("De reiken worden reiker (sic.) en wij blijven arm") en BHV ("Arm België", "Ik emigreer!", "het is de schuld van de VLD/CD&V/SPa/CDH/PS/MR/..."). Ik bezweer het u, beminde gelovigen: niemand heeft nog behoefte aan Geert Hoste. Met een acute lachkramp verblijf ik, TD
June 13 BloggerdebloggerdeblogZo zo. Het gaat lekker. Zowel letterlijk als figuurlijk, that is. Ik had me voorgenomen hier opnieuw om de paar dagen een berichtje te posten maar daar komt dus naar goede oude gewoonte geen fluit van in huis. Ik veronderstel dat het leven te weinig ergernissen heeft om het op een zagen te zetten. (Alhoewel dat dikke zever is want ik verdien nog altijd niet genoeg om een huis te kopen, ben mijn droomjob kwijt ook al is het niet mijn schuld en ik heb er nog steeds geen flauw benul van waar ik over tien jaar zal zijn. Maar daarover pennen getuigt van een zekere tristesse die ik bewaar voor dronken avonden en goede vrienden)
Een meer fundamentele reden waarom het hier niet wil vlotten is de nieuwe blog. Wat is het makkelijk om te schrijven over de waarlijke banale kant van het dagelijkse zijn! Iedereen moet eten, elke dag hebben we wel iets om over te schrijven. Ronduit heerlijk. En lekker. En fuckin' leuk om doen. Zo leuk dat ik het eventjes heb overwogen om de boel hier af te sluiten en enkel en alleen nog over eten te bloggen. Bovendien navigeert die wordpress-site een stuk makkelijker dan deze ongein. Alleen vind ik het jammer dat er dan opnieuw een kerk de deuren zou sluiten. Want de stukjes die ik hier bijeen tokkelde, zijn toch een beetje mijn kindjes. Een paar lelijke rotsnullen maar af en toe ook een spruit om trots op te zijn. Dus blijf ik het toch nog maar eventjes volhouden. En wie weet verhuis ik de boel ooit simpelweg naar wordpress, maar dan wel enkel en alleen als ik mijn archief kan overbrengen. Want ook van die afschuwelijke gevolgen van mijn literaire scheefpoepen ben ik nog een beetje fan...
Met hongerige groeten verblijf ik,
T 'The Clumsy Chef' D II June 10 AntonKen je Anton? Niemand kent Anton. Hij is 26, een stevige jonge kerel. Hij heeft net z’n eigen stekje gekocht. Er is nog wat werk aan maar dat is niet erg. Anton is goed met z’n handen. Nooit heeft z’n baas aanmerkingen op de kwaliteit van de muren die hij steen voor steen neer plant om het brood op de plank te krijgen. Elke dag weer. En op donderdag zelfs met een brede glimlach, want dan komt zijn Bea over de vloer. Binnenkort gaan ze misschien samenwonen. Dat zou zijn moeder leuk vinden want Bea lijkt haar ideaal als de moeder van haar toekomstige kleinkinderen. Geen blonde diva maar een gewoon meisje. Zo heeft Anton’s mama ze graag. In het weekend gaat Anton uit. Op vrijdag met de makkers naar het café in de straat, op zaterdag met Bea en nog wat vrienden naar een discotheek in de buurt. Lekker dansen, plezier maken en een de occasionele pint teveel. Wie weet wel eens een pilletje of een lijntje. Niet slim, maar slim zijn is voor later. Op zondag heeft Anton een kater maar dat is niet erg. Zo heeft hij tijd om de afwas te doen en wat op te rommelen vooraleer hij op maandag terug als fris man aan de slag gaat bij z’n baas. Die tevreden is over z’n muren. Anton doet z’n werk goed. En wat hij in het weekend doet, zijn z’n eigen zaken vindt de baas. Of hij nu Anton, Klein Pierke of Tommeke heet. Logisch toch? June 04 "Ik ga er nog eentje maken!"Voor wie graag leest, eet of leest over eten: ik heb sinds enkele uren een tweede blog. Bij de concurrentie dan nog wel. Je vindt The Clumsy Chef hier! Games en geweld. Of hoe appelen en peren vergelijken.Vandaag in het nieuws voor de god-weet-nog-hoeveelste keer: “Games veroorzaken geweld”. Effe schetsen: iemand zal de komende maanden z’n dagelijks brood verdienen door middel van het uitpluizen van de invloed van games op het geweld in onze postmoderne maatschappij. Met andere woorden: schieten/steken/schoppen we elkaar vaker overhoop als we ons van tijd tot tijd achter een spelconsole bevinden of niet? Wel, lieve lezertjes, dit is wat mij betreft stierenstront ter dikte van de meer uit de kluiten gewassen pornopenis. En wie in de late uurtjes – of midden in de dag, de fallussen blijven er onverstoorbaar grotesk bij – al eens een streep pornografisch materiaal begluurt, weet dat we het hier hebben over wel extreem dikke zever. Mensen gaan elkaar heus niet sneller afschieten omdat ze het zien op televisie of in spelletjes. Mocht dat het geval zijn, dan hadden we er nooit aan gedacht enkele miljoenen moslims af te slachten tijdens de kruistochten. Of wilt u ons vertellen dat het tapijt van Bayeux een in bloed gedrenkte inspiratiebron vormde voor de slachtingen die we mochten aanschouwen doorheen de Honderdjarige oorlog? De Tweede Wereldoorlog als rechtstreeks gevolg van de – laat ons wel wezen, toch redelijk amateuristische – mediatisering van z’n voorganger? Miljoenen onschuldige nobody’s werden er over de kling gejaagd nog voor er zelfs maar sprake was van een Commodore 64; laat staan van GTA IV. Nee, laat het me hierbij houden: geweld wordt niet veroorzaakt door gewelddadige spelletjes of dito films maar door onnozelaars. Twee soorten van onnozelaars, al van zodra we een sociaal dier werden. Onnozelaars die mensen ophitsen en onnozelaars die zich laten verleiden. Om het bijbels te zeggen: er is geen zak veranderd sinds Eva op de koffie ging bij haar nieuwe beste vriend, meneer Slang. Stond er in de middeleeuwen een gek in een lang bruin kleed van z’n kansel te roepen dat we in het Midden-Oosten onze hemel moesten verdienen, doe dan vooral uw best om de 7 verschillen met de gekken van vandaag te vinden. “Maar mijn beste TD II, je hebt het hier over georganiseerde oorlogen. Denk eens aan al die vormen van agressie in de straat. Die hangjongeren die je overvallen voor je MP3 speler en je in de rapte nog een mes tussen de ribben duwen. Dat zijn die vuile gamers wiens wereldbeeld droog in de kakker werd genomen door de media- en gamewereld!”. Beste kankeraars: beurzensnijders zijn van alle tijden. Je grootouders mochten ook niet zonder chaperon de straat op en nog enkele eeuwen daarvoor kon je in de stad na het donker maar beter maken dat je jezelf met inbegrip van de lichaamsdelen die je liefst nog enkele jaren bij je hield achter slot en grendel bevond. Waarom er dan nu zoveel tamtam rond maken? Dat Joe Van Holsbeeck wordt afgeslacht voor een futiliteit als een MP3-speler is tragisch maar – en misschien even wraakroepend voor de verlichte geesten die we onszelf aanmeten – van alle tijden. En dat geldt voor elke vorm van geweld. Of het nu gaat over een zogeheten kutmarokkaantje of een wereldleider: ’s ochtends stinkt iedereen uit z’n bek. En als uitsmijter: denk hier eens over na. Wat als we gestoorde geesten die het nodig vinden om mensen op de meest bloederige wijze om zeep te helpen, allemaal een PS3 gaven? Zou dat geen goede oplossing zijn? Beeld u anders eens deze conversatie in… Dick: Hey Sjors, wat dacht je ervan mochten we nu eens Irak binnenvallen? Dubya: “Laat me gerust, ik ben net Chief geworden in World of Warcraft!” Met het oog slinks gericht op mijn Wii-console en de Medal of Honor-schijf verblijf ik, TDII June 03 Hallo wereld! (The return of The Church of the Holy Spook)Ver weg, achterin de krochten waar mijn geheugen een continue strijd voert en verliest met ouderdom en alcohol, lag nog ergens de vage herinnering aan het bestaan van deze internetstek. Een verzameling van korte stukjes over het prille echte leven. Wat begon als een voetnoot in mijn persoonlijke geschiedenis, groeide uit tot een fijne manier van geldbesparing (wie schrijft op een weblog, zit geen Duvels te hijsen op café, altijd mooi meegenomen voor de arme student die ik toen nog was) om daarna te verwateren tot een stoffig hoekje van het web.
En daar willen we nu iets aan doen. Korte tussenstand: na de job bij DHL, werd ik ingelijfd bij de troepen van 's werelds grootste mannenblad: MAXIM. Een fijne tijd waar ik me bezighield met schrijven, naar bloedmooie vrouwen staren en dom doen. Niet toevallig enkele van mijn favoriete hobbies. Een prachtige tijd waar in februari helaas een abrupt einde kwam toen MAXIM wegens licentieperikelen uit de Vlaamse rekken werd gehaald. Allemaal samen: helaas, pindakaas. Wij - in dit geval: de redactie - konden aan de slag bij de online-redactie van de uitgeverij maar het werk daar leek toch niet echt het smakelijke spek naar mijn bek dat ik mocht proeven bij MAXIM. Tijd dus voor iets anders.
En dat is dus opnieuw mijn broek verslijten. Deze keer bij een bedrijf dat medische apparatuur maakt en ik hun orders aanmaak, klasseer en opvolg. Tijdelijk, dat spreekt. Maar omdat een stoffige pen ook een slechte pen wordt, besloot ik dat het tijd werd oude spoken uit de kast te jagen. Tijd dus om The Church of the Holy Spook weer op de rails te zetten, elke dag enkele archaïsche zinnen uit mijn klavier te persen en mijn eigen kleine lichtje te laten schijnen op de gekke wereld waarin wij leven. Ik hoop dat u ervan kunt genieten.
Met virtueel herboren groeten verblijf ik,
TD II October 04 Democratie: le moindre pireU wist het of u wist het nog niet -die toeristische ruimtereizen, ik weet het wel - , zondag is het weer vroeg opstaan geblazen! Ja hoor, we mogen weer gezamelijk onze afgevaardigden verkiezen. Die mensen gaan dan zes jaar lang vakkundig ons belastingsgeld investeren in wat heet 'stadvernieuwing'. Lees: jarenlang souperen op kosten van bibi om dan uiteindelijk een paar straatstenen te verleggen. Ik kan er niet meer tegen, meer zelfs; ik krijg er het vliegend schijt van. Want, lieve lezertjes: democratie sucks! Ga even zitten, steek een sigaret op, kraak die bovenste fles. Wat ik u ga vertellen is de oplossing voor alle wereldproblem. En wat meer is: ze is al eeuwen geweten. Wat zeg ik, milllenia!
Democratie werkt niet. Dictatorschap is de enige werkbare en productieve werkwijze van deze moderne maatschappij. Vooraleer u me naar een andere wereld wil helpen: het is niet ik die deze onstuitbare theorie heb geformuleerd. Het was een man met een lange baard, in lang vervlogen tijden nog een nobel teken van wijsheid. Z'n naam? Plato. Baardmans had een schitterend idee over leiderschap en politiek. In de woorden van TDII: "Als je niet weet waarover het gaat, zwijg dan"
Met andere woorden: studeer. Hou uw mond en kijk rond tot je weet waarover het gaat. Eens mensen oud en wijs zijn en weten waar de klepel hangt, dan (en enkel dan pas) zijn ze klaar voor de zware taak van het leiderschap. En for the record: ik heb het niet over het voorzitten van een parlementaire koffiekrans. Nee, beslissingen nemen. Met de vuist op tafel slaan. Als een waar dictator.
Het bespaart me in elk geval van twee totaal overbodige televisiemomenten:
1) Een overbodig en totaal nietszeggend debat tussen de lijsttrekkers in Antwerpen. Enige conclusie die ik kon maken: we gaan zes jaar ruzie maken, onderwijl vet betaald worden door u, de stemmer. Dus; dank u wel voor de kreeft en kaviaar. Now fuck off!
2) Kansarmen willen stemmen. Allemaal goed en wel, maar het arme mensje voor de camera sprak prachtige woorden: "Voor wie moet ik stemmen? Ik heb geen geld voor tv of gazet, ik weet niet wie er mee doet. Spa drink ik nog wel graag. En spirit, is dat van Teamspirit? Zijn dat de rooi? 't Goh 'k weet het niet hoor, 't zijn toch allemaal pipo's".
Dus mijn oplossing: weg met de democratie! Ze deugt toch niet.
Alleen jammer dat Plato één iets over het hoofd heeft gezien. Hoewel, hij heeft het niet echt over het hoofd gezien. Hooguit een inschattingsfout gemaakt. Geef een mens macht, ongeacht van zijn wijsheid, hij zal die macht misbruiken. Kut met peren toch. Een klein systeemfoutje van de Opperpipo in de hemelen. Dus hebben we ons maar op democratie gestort. Als excuus voor onze onmacht. Niet dat we zelf onze heilige koe respecteren. Kijk maar wat dat betreft naar het cordon sanitaire. Maar dat is een andere gedachtengang die ik zal opsparen voor later.
Tot dan verblijf ik met stemmige hoogachting,
TD II
July 19 Uitdagingen! Nu!Vroeger wou ik schrijver worden. Nu weet ik het niet meer. Richting geven in een leven dat al richting heeft -dewelke is zeer de vraag- is verdomme een stuk moeilijker dan het leek toen alles net begon. Acht uur per dag goedbetaald werken is in elk geval niet het pad der verlichte geesten dat mijn bescheiden persoontje wenst te volgen.
Een klein jaar na de zinderende start is het echte leven toch een stuk minder spectaculair dan het leek. Al een tijdje journalist af, slijt ik nu m'n dagen aan een bureautje alwaar ik weliswaar omgeven door fijne collega's en maandelijks voorzien van een voldoende boterbriefje toch in de eerste plaats vooral mijn broek verslijt. "Is dit nu later?" klinkt het al eens in de ruimte tussen mijn oorschelpen. En op zo'n momenten is er altijd de beslissing het roer om te gooien. Kranten opengooien en op zoek gaan naar die éne droomjob. Die dan ook nog meerdere malen geschreven en gedrukt terug te vinden is bij de vacatureboer. Vervolgens komt de fase van de goede voornemens -Morgen doe ik het zeker!- om dan toch maar weer te kiezen voor de vriendelijke zekerheid van mijn klein doch fijn bureaujobke... dat me fameus mijn nageslacht begint uit te hangen.
Is dit nu wat het leven mij verder brengt? Van tijd tot tijd voorzien van een kleine promotie teneinde op mijn 65e te eindigen als baas van 10 man en slaaf van honderden anderen? "Ik heb het toch goed gedaan..."
Nee! Dat zal niet gebeuren! Ik zal vooruitgaan en dromen waarmaken! Organiseren, schrijven, geld verdienen met wat ik graag doe (Wil iemand me vertellen wat dat is?)! Klassiek rijk zal ik er misschien niet mee worden maar is de rijkdom van de ziel niet veel belangrijker? Ik, TD II, zal vooruitgaan en NOOIT bij de pakken blijven zitten. En ik begin er metéén aan!
Na mijn shift...
Met ongeruste berustendheid verblijf ik,
TD II March 21 Laat meEffe lekker ertussen. Een weekendje sauna in Nederland, aangevuld met een dagje Leiden. Een studentenstadje gekneld tussen wat grachten. "Mooi mooi, lekker lekker" zoals een niet nader genoemd fictief Vlaams televisie icoon vrijpostig zou verkondigen. Niet ik dus. Want wat zag mijn lodderig oog? Leiden schreeuwt om Rembrandt. Uit iedere porie van het kleine stadje op de Rijn klinkt de roep om de schilder. Oor-ver-dovend luid. Etsen, vroege schilderijen, een nagebootst atelier, tentoonstellingen over de Meester, zijn penselen, zijn kleren, zijn moeder... Het lijkt alsof ze er godverdomme niets anders hebben.
En toch... er is nog iets. Een zanger. Een acteur. Een bohemien. Wat zeg ik? Dé bohemien bij uitstek. Ramses Shaffy leefde en leeft zijn tijd in dit aardse tranendal ten volle. Ik wist tot voor enkele minuten niet eens dat hij een band had met het stadje waar ik dit weekend vertoefde. Blijkbaar bracht hij er zijn kinderjaren door. Met zijn muziek inspireert hij nog steeds mensen ook al beseft hij het niet meer. Mijn favoriete Nederlander. Over hem wil ik wel eens een tentoonstelling zien. Met hem wil ik wel eens een glas drinken en luisteren naar zijn verhalen, zijn levensvisie -gesteld dat hij ze zich nog herinnert.
Maar wie ben ik natuurlijk? In zijn (en in de mijne?) ogen waarschijnlijk niets meer dan een slaaf van mijn eigen verplichtingen. Een boemeltreintje die elke halte zal aanhalen zoals het hoort, ook al wil hij het liefst als een voorbij denderende sneltrein richting dromen. Om op het eind van de rit erop terug te zien en te merken dat alle gemaakte keuzes de verkeerde waren en de dromen op het andere spoor lagen. Maar wat wil je, het hoort zo. Laat me, ik heb het altijd zo gedaan...
Met mijmerende hoogachting verblijf ik,
TDII October 30 Drank bestellen voor gevorderden"Waardin, twee Duvels als het u belieft uw overings sublieme achterwerk richting koelkast te wenden. En als het niet teveel gevraagd is, kan u dan met die prachtige handjes van u een begeleidende plaat van het groepje van de weledelhooggeboren heer Fogherty uit de platenbakken vissen en in de muzikale voorzieningen tswoinken? Mijn dank en die mijner kompaan zal zich eeuwig in uw bevallige richting begeven."
Met benevelde groeten verblijf ik in afwachting van een blij wederzien, TD October 24 OnzinIs dit 'm dan? Dat gevreesde gevoel waar Peter Van Straaten nu al jarenlang prachtige cartoons over tekent in mijn favoriete blad? Het witte blad, in dit geval het zwarte scherm, blijft onbeschreven.
Ergens halverwege september is het begonnen. Van de ene dag op de andere krijg ik amper nog een letter op papier. Geen zin, geen inspiratie. En dat terwijl hier nog een -overigens helemaal niet slechte- cd ligt te smeken om een recensie. Terwijl ik mij zou moeten storten op het neerpennen van sollicitatiebrieven hou ik me liever lamledig met het lezen van andermans werk. Maar ook op dat front is het stil geworden. Alle oude wijven op de trein zijn blijkbaar gestorven en zelfs TC heeft sinds hij de nachten doorbrengt in de armen van een geliefde andere dingen aan het hoofd. Voor hen hoeft het blijkbaar eventjes niet meer. De rage is voor hen misschien voorbij.
Niet voor mij nochtans. Want ik moet m'n postmoderne ganzenveer blijven scherpen. Aanpassen aan de noden van deze barre tijden. Want wie weet, ooit, een dag, verdien ik m'n boterham opnieuw met het geschreven woord (Voor de mensen die mij niet persoonlijk kennen: ik ben na een korte carrière als immobiliënjournalist -alleen al het woord...- terug werkzoekende). En tot die dag moet ik trainen. Oefenen. Praktiseren om een moeilijk woord te gebruiken.
Maar het enige dat ik dus op papier getokkeld krijg is dergelijke onzin zoals u die hierboven terugvindt. Waar oh waar is mijn muze? Mijn Clio? Mijn Minerva? Of Mercedes? Of zelfs BMW?! Echt, ik wil mijn inspiratie terug! EN DAN NOG WEL NU!
Met muzeloze en aan de grenzen van de frustratie liggende groeten verblijf ik,
TD September 28 Het is weer druk in LeuvenIk heb het niet voor Stijn Meuris. Een irritante Limburger die beroemd werd met een cover van een West-Vlaamse crooner, mijn excuses, ik loop er alvast niet warm voor. Maar met die ene zinssnede van z'n ter ziele gegane groepje Noordkaap zwalpte de afgelopen dagen meermaals door mijn hersenpan.
En het is nog waar ook. Na drie maanden zomerslaap komt de mooiste stad van Vlaanderen terug tot Leuven. Achttienjarige kaartlezers en 21-jarige anciens verdringen zich om hun pad terug te vinden in de voetsporen van Erasmus en andere notoire slimmerds. Leuven is plots opnieuw een zwermend bijennest van zoekende groentjes ("Meneer, waar is de universiteit?"), makkers die elkaars tooggezelschap moesten missen gedurende drie lange maanden, professoren die zich naar aula's spoeden en sakkerende automobilisten die de pas worden afgesneden door kamikaze-fietsers.
En daartussen ik. Een buitenstaander. Niet langer student. Een werkmens die kant noch wal raakt. Te jong om vroeg te gaan slapen, te oud om op café te gaan. Een toeschouwer voor wie het allemaal nog te fris in het geheugen zit. En toch is het voorbij. Een mens wordt er soms zelfs wat melancholisch van...
Met twijfelende hoogachting verblijf ik,
TD September 15 Excuseer, is er een dokter in de zaal?Toegegeven, het is de onnavolgbare Marvin Gaye die verantwoordelijk is voor het heetste songtekst aller tijden. Maar het is in de live-versie van Ben Harper (ik ken er eentje in Amsterdam die nu naar het puntje van haar stoel schuift) dat dit nummer pas écht tot z'n recht komt. Dus dames en heren; tsjwoink aan die kaarsen, haal een flesje wijn uit de kast, maak het gezellig en shake those hips to Mr. Harper!
Sexual Healin' (Marvin Gaye)
Oh baby now let’s get down tonight
Baby I’m hot just like your oven and I need your lovin And baby I can't hold it much longer cuz it's getting stronger and stronger And when I get this feelin, I need sexual healing Sexual…healing It makes me feel so fine It helps to release my mind Sexual…healing, is good for me sexual healing is something that’s good for me Whenever these blue tear drops are fallin' Oh no and my emotional stability is leavin' me There is somethin I can do Oh I can get on the telephone and call you up baby Darlin, I know you'll be there to relieve me The love you bring to me will free me So if you don't know the things your dealin' Oh I can tell u darlin' that its sexual healin' Get up get up get up get up lets make love tonite Wake up wake up wake up wake up cuz you do it right Heal me my darlin' Heal me my darlin' Heal me my darlin' Heal me my darlin' Baby I got sick this morning whoa a sea was storming up inside of me Baby I think I’m capsizin' all the ways I’m risin' And when I get this feelin', I want sexual healing sexual…healing It makes me feel so fine, its such a rush It helps to relieve the mind, oh its good for us Sexual healin is good for me Sexual healin now is somethin that’s so so good for me Oh its good for us oh its so good to me my baby whoa Just grab a hold and come take control of my body and mind Soon we'll be makin love hunny ah we'll be doin fine You're my medicine Open up and let me in Oh darlin, darlin you’re so great I cant wait for u to operate, uh Heal me my darlin I can’t wait for you to operate Heal me my darlin I can’t wait for you to operate Heal me my darlin I can’t wait for you to heal me Heal me my darlin Heal me my darlin Heal me my darlin September 11 Oh vrij studentenheerlijkheidDat het er weer op zit. Een goedgevuld weekend. Afscheid nemen, pinten drinken, moppen tappen, terrasjes doen, mensen terugzien, mensen trouwen, pinten drinken, dansen en moppen tappen. Vroeger durfde deze knaap het wel eens aan drie dagen aan één stuk op de lappen te gaan, onderwijl sloten alcohol en door een satelliet waarneembare nicotinewalmen indulgerend, nu begint hij zich vragen te stellen over zijn fysieke gezondheid na één veel te korte nacht en een kleine overdadigheid aan glaasjes gerstenat. Is het dan toch waar?
Je weet wel wat ze zeggen. Oudere studenten hebben het zo over hun net afgestudeerde makkers, bloedsbroeders. Hun kameradski's waarmee ze nachten lang bralden en de wereld verbeterden. De klootzakken die zich nu zelfgenoegzaam nestelen onder de sloef van Moedertje Job en Vadertje Pre. Tsjoolders. Tamzakken die de liefde voor het glas en de mooie vrouwenkont inruilden voor het loonzakje. Het liederlijke leven van water van de kraan en goedkope alcohol inwisselden voor het zachte biefstuk en de fijne wijnen. Lieven Tavernier wist het al -hoewel het Jan De Wilde was die de tekst onsterfelijk maakte- : De prijs van de vrijheid, in ruil voor wat centjes, een baan bij de bank, een auto, een kind.
De vrijheid van de schooier-student, van de romantische toogdichter gaat natuurlijk maar zo ver als de portefeuille van de papa en de mama. En ook daar gaat vroeg of laat de knip op. Dan is het aan het lid van de Fanfare de knop om te draaien en verder te gaan met een nieuw hoofdstuk in z'n leven. Een nieuw boek, gevuld met andere dingen. Nieuwe uitdagingen. Zoals deze bijvoorbeeld:
Hoe in godsnaam ga ik het klaarspelen die zetel in m'n living te krijgen?!
Met ondefinieerde groeten verblijf ik,
TD August 29 Rise'n'shineWeerom een poosje geleden sinds het hier nog eens donderde. Maar nu de weergoden alsnog besloten een late zomer op ons af te sturen, komt de inspiratie terug. Op deze prachtige ochtend zit ik in mijn nieuwe woonst te genieten van het spel dat de zonnestralen spelen met de Begijnhofkerk en het groen errond. Jawel beste mensen, mijn ontbijttafel beschikt niet enkel over vier poten, maar ook nog eens over een nagenoeg adembenemend uitzicht. Het is best leuk te genieten van een vers brood en dito kaas met een blauwe lucht voor je neus en een gouden windhaantje dat parmhartig aanstaart vanop de kerktoren. Het doet me nu al pijn dat ik hier ooit uit zal moeten verhuizen. Maar tot dan
verblijf ik met ochtendlijk genietende groeten, TD August 15 VakantieTerug van weggeweest, net voor een nieuw vertrek. Sinds m'n stage eropzit, heb ik niet lang stilgezeten. De laatste weken ben ik verhuisd, uitgeweest en enkele schitterende optredens gezien. Hoogtepunt? Christy Moore op Dranouter. Wat die man presteert met een gitaar en zijn stem is werelds. Friedl Lesage drukte het prachtig uit. "Deze man is een beetje als Napels. Je moet hem eens in je leven gezien hebben". Christy Moore zien en sterven, het heeft iets waarschijnlijk. Maar mijn leven zit er voorlopig nog niet op.
Over een weekje begint het pas echt. Vanaf dan kan ik me volwaardige werkmens noemen. Belastingsplichtig en al. Maar voor ik daar aan begin nog eerst een minitripje naar de Ardennen. Kayakken op de Lesse, wandelen in de bossen en een kasteeltje meepikken. Lekker rustig. Je kent het.
Maar dit dus om te zeggen dat het hier nog even stil zal blijven. Niet dat jullie smeken om mijn hersenspinsels maar ik maak me af en toe wel graag eens een illusie.
Met vakantiele groeten verblijf ik,
TD July 24 La merSommige dingen raken je. Sommige dingen doen vreemde dingen met je gestel. Je wordt dan plots overdreven romantisch en dat weke gevoel valt je knieën aan als een hongerige leeuwin met drie jankende welpen in haar nest een rustig dartelende antilope te grazen neemt. Een van die dingen die me onlangs raakte was de zee. Mensen die erbij waren zullen nu onverwijld het volgende denken: "Yeah, sure, een strand vol bikini's, dartelende jonkheden, meisjes die arm in arm giechelend voorbij huppelen en natuurlijk de obligate naakte boezems; dat doet het ALTIJD voor TD!". Wel beste mensen, dat klopt. En ik moet zeggen dat als het vorige lijstje niets doet bij een gezonde jongen als mezelve, er iets fundamenteels aan de hand moet zijn.
Maar ik ging het dus hebben over de zee. En daarmee bedoel ik die gigantische grijsblauwe plas die erin slaagt zich uit te strekken tot de einder, enkel doorbroken door een boei en wat bootjes. Zonder de jammergenoeg obligate appartementsblokken, dagjesmensen, Duitse bierpensen, etc etc. Nee, enkel en alleen de kabeljauwkelder. Een dergelijke "vastness" aan natuur doet mij toch altijd nederig toegeven dat niet alles op deze aardkloot rot is. En als je daar dan pootje badend langs de vloedlijn slentert begrijp je plots waarom de zee zo'n inspiratie is voor mensen. De ganse reden voor ons miezerige leventje op deze zandkorrel van het universum wordt duidelijk. Moeder, DAAROM leven wij! Maar dan spoelt een nieuwe golf alles weg en de mens blijft achter zonder z'n pas verworven licht. Maar met de verwondering. Het besef dat er net een moment was geweest dat alles klopte. Als daar maar geen poëzie van komt...
Met romantisch plagieerende groeten verblijf ik in het zilte sop,
TD July 20 DansenDance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic till I'm gathered safely in Touch me with your naked hand or touch me with your glove Dance me to the end of love L. Cohen
Dansen is leuk. Ik hou ervan om een meisje zachtjes tegen me aan te houden en voorzichtig met de voeten te schuifelen. Liefst op het gemak. En met een kleine streep alcohol in het bloed. Je begint op dertig centimeter afstand en de rest komt vanzelf. Een hoofd op een schouder, een haar verdwaalt in je mond. Je proeft het dansen. Het heeft soms iets erotisch, iets bezwerends. Soms lukt het van geen kanten en lach je maar wat schaapachtig. Soms kwebbel je als een gepensioneerde dame van stand tijdens de koffieklets, soms zwijg je omdat ieder gesproken woord overbodig is.
Je kan het overal doen. Ik doe het liefst op een plaats waar niet teveel ogen je aanstaren. Op een kamer, op een tegel. Een zakdoek, een postzegel. Zachtjes. Liefjes. En best van al, er staat geen leeftijd op. Mijn verste dansherinnering heeft in de hoofdrollen een buurtfeest, een lichtjes beschonken buurvrouw, de vogeltjesdans en sigarettenrook. Mijn mooiste herinnering werd gespeeld door een dronken piano en mijn meest dronken memorie eindigde lachend op de grond. Mijn slechtste dans is verdrongen en mijn favoriet had weinig om het lijf.
Maar vorige week zag ik iets mooi. Misschien wel het mooiste dansbeeld dat ik ooit zag. Een koppel met een gecumuleerde leeftijd achter in de honderd danste zachtjes. Haar hand in zijn hand, arm rond middel, arm rond schouder. Klassiek. Maar zo mooi. En ernaast een ander koppel. Gecumuleerde leeftijd ongeveer zes. In dezelfde positie. En ik wist het nog eens bevestigd.
Dansen is leuk. Op elk moment van je leven.
Met dansende groet verblijf ik,
TD July 19 Du pain, du vin et du...Een eerste verhaal uit Normandië dus. Laat me misschien eerst de context schetsen. Na een lange autorit komen we in de late namiddag aan in het dorp Routot. Het is 13 juli, met andere woorden: de dag erna moet geen kat het bed uit. De festiviteiten beginnen met een picnic op het marktplein en worden afgesloten met een spetterend vuurwerk en ons optreden. Laat me het vandaag hebben over die picnic.
Op de markt van Routot staat een galerij. Een houten staketsel dat nog het meest meeheeft van een vismarkt. Het ruikt er ook zo... Voor de gelegenheid was er een kar onder gerold (=podium) en enkele schragen en "spaanderplaten" geplaatst (=feestdis). Iedereen van het dorp was uitgenodigd en gevraagd iets mee te brengen om te knabbelen en te drinken. Die schotels gingen dan wat rond en iedereen kon alles van iedereen proeven. Wij, als muzikanten, schoven bij en iemand ging wel iets meebrengen "pour les petits Belges". Wat meestal zoveel wil zeggen als: jullie krijgen de restjes. Groot was dan ook onze verbazing dat Monsieur le Président en z'n Madame enkele schotels extra hadden voorzien voor onze hongerige magen. En aangezien we al een tijdje geen vast voedsel meer zagen vielen we de pastaschotels, aardappelsalades, koude kip en groentengerechten aan als een roedel uitgehongerde wolven. Tot groot jolijt van de lokale bevolking.
Nu eet een roedel uitgehongerde wolven net iets anders dan een Fransman de dag voor z'n geliefde "quatorze juillet". Waardoor wij ietwat verweesd achterbleven toen de inboorlingen rustig de schotels opentrokken na hun aperitiefje. Maar vreest niet, een Fransman is gastvrij en weet hoe hij moet entertainen. Het gezelschap naast ons had al snel in de mot dat we op liquide vlak voorzien waren van wat inferieur Duits bier en zou daar snel eens iets aan doen...
Of we eens van z'n fles wijn wensten te proeven. Als goede gast (en als liefhebber) stemde ik onmiddelijk in. M'n glas werd gevuld, de fles ernaast geplaatst en als volleerd wijnproever (wat ik al evenzeer ben als Roos Van Acker lelijk is) snoof ik de heerlijke geuren op. Een sipje, even spoelen, laten ronddraaien en *gloeps*, het rode goedje naar binnen. Heerlijk! Ik content met m'n glas, gulle schenker content dat z'n wijn is goedgekeurd. Het was een flesje uit 2002. Lekker, heel lekker.
"Ce n'est pas du vin, ça!", keelde plots een roodharige vijftiger van het vrouwelijke geslacht! Terstond kreeg ik een tweede glas rode wijn voorgeschoteld. Met dezelfde air van een kenner proefde ik die en met de fijne smaak die mij nu eenmaal is toebedeeld stelde ik vast dat dit een exquise wijn was. Een blik op de fles liet me bijna stijl achterover slaan. 1992. Deze luidruchtige dame bracht een fles wijn van 13 jaar oud mee naar een banaal dorpsfeest waar ze het risico liep respectloos soldaat gemaakt te worden door een onverlaat als mezelfve. Maar zo geschiedde het dus dat ik op een bepaald moment vier verschillende wijnen moest keuren van de vier gezelschappen in mijn buurt, en determineren met mijn 'fijne Vlaamse neus' welke de beste was. Wist ik veel, ik was halfdronken...
Maar dat was nog niet genoeg. Nu moesten ook nog eens alle schotels, kazen, taarten en desserten geproefd worden. Terwijl de rest van de groep zich er fijntjes onderuit muisde om een sigaret te roken, andere kleren aan te trekken, te pissen of om het even wat te doen moest ik de eer van de Vlamingen hoog houden in het onoogelijke Routot en ieders kookkunst de hemel inprijzen... Tot slot van rekening waren we de gasten. Een klein uurtje later stond ik dan ook misselijk van taart, kaas en algemene indigeste op het podium.
Moraal van het verhaal: de mensen van Routot zijn uitermate gastvrij en vriendelijk. En levensgenieters pur sang. Althans op le treize juillet. Naar het schijnt is het er de rest van het jaar doodstil. Wat we de dag erna aan den lijve ondervonden. Maar die ene avond, was de markt van Routot het meest gastvrije plaatsje waar ik ook mijn poezelige maat 48 aan grond zette...
Met nagenietende groeten verblijf ik,
TD
PS: Morgen: Hoe oud moet je zijn om te mogen dansen? July 17 R.I.P.Met spijt in het hart melden we u het overlijden van "H. et Groene Boekje", notitieboekje van TD II. Hij was een bron van inspiratie en opslag, een leiddraad door het literaire leven van ondergetekende. Hij was net terug van een indrukwekkende trip naar Normandië alwaar hij zich liet volpennen met herinneringen en steekwoorden die hun nut gingen bewijzen in de volgende dagen op deze nederige webstek. Maar niet meer, zijn levenslijn werd te kort afgeknipt. Een venijnige wasmachine koos in een dronken bui voor de totale annihilatie van "H. et Groene Boekje". Geen spaander -of beter papiervezel- liet hij ervan heel, behalve dan zijn ijzeren ruggengraat. Lezers, bezoekers, familieleden en, als ik zo vrij mag zijn, vrienden... Herinnert hem!
Hij zal niet voor niets gestorven zijn! De gedachten zijn vrij en de herinnering levendig! Wij penden al snel op wat de grijze hersencellen in hun alcoholische roes nog niet hadden vernietigd en zullen ter ere van "H" de memories die hij verzamelde bewaren voor het nageslacht! May God have mercy on his soul...
Met rouwende groet verblijf ik,
TD July 16 RadiostilteGegroet allen, opnieuw een kleine dienstmededeling. De afgelopen dagen vertoefde ik namelijk in 'la douce france' alwaar ik met de folkgroep waarin ik speel enkele concerten heb gespeeld. En zoals ik altijd doe, schreed ik door het Normandische landschap en langs de romantische kustlijn met open ogen. Iets waar jullie, lieve lezers, tussen vandaag en morgen de eerste vruchten van zullen mogen rapen. Maar ik bied alvast mijn excuses aan aan iedereen die hier langskomt, de Franse tong machtig...
Avec mes plus sincères régards je me rétraite,
TD July 11 Hét telefoontjeEnkele uren geleden stond ik nog onder spanning. Als het niets werd kon ik meteen naar Telenet bellen om te zeggen dat ik nog altijd paraat stond, als het een positief antwoord werd... Tsja, wat dan? Dat gingen we wel zien. Dus bleef ik maar wachten naast m'n gsm, gespannen als een elastiekjes dat tot het eind van z'n kunnen is gerekt. En dan was het moment gekomen. "Taradadideliedeledieda" *The Trooper* klonkt het en m'n hart sloeg spontaan 5 slagen over. Nadat de klaklop van m'n tikker weer legio was (ok, weliswaar met de neuksnelheid van een bonobo die 3 jaar niet heeft gemogen van z'n madam) drukte ik op het groene toetsje van m'n mobieltje.
TD: "Hallo, met TD"
RM: "Hallo, RM hier van E." *Dat wist ik wel! Snel snel laat me het weten vooraleer ik barst van opwinding! Nu! Maintenant! Tout de suite! Heute, godverdomme!!!*
TD: "Ah, ik verwachte al een telefoontje! Hoe gaat het ermee?" *De bonobo in mijn borstkas was nu echt wel helemaal op dreef geraakt*
RM: "Goed, goed. En met jou?"
TD: "*slikt even* Dat hangt af van wat ik te horen ga krijgen? *lachje*" *Shit, dat mocht ik niet zeggen...*
RM: "*lachje* Wel, K en ik hebben er tijdens het weekend uitgebreid over nagedacht... *ooit al eens een bonobo gezien die 3 jaar niet gemogen heeft????!!!!!!!* en we zijn tot het besluit gekomen *KABOUM KABOUM KABOUM* dat... *drilboortempo* jij de beste bent voor de job. *bonobosperma spuit keihard uit al m'n lichaamsopeningen* Als je hem nog wilt natuurlijk."
*Tuurlijk! Wat denk je? Dat ik kom solliciteren voor een job die ik NIET wil?!*
TD: "*bedaard lachje en met rustige stem* Natuurlijk wil ik de job nog. *YEAH BABY!* Hoe spreken we dan af voor de praktische regelingen?" *WHO DA MAN??? ME DA MAN!!!!!!!!*
Zo ging het telefoongesprek nog even verder maar mijn woorden en gedachtengang waren tegen dat moment mijlenver van elkaar verwijderd. Maar nu is het dus wel voor de volle 100 procent officieel ende zeker: TD de Tweede begint per 22 augustus te werken als journalist voor E.
*neemt diepe buiging terwijl bloemen, kussen en andere leuke neveneffecten op hem afkomen*
Met de meest gelukzalige hoogachting verblijf ik,
TD, Journalist |
||||||||||||||||||||||
|
|
